Hoe het allemaal begon

De meeste thuisfronters die ik ken, leerden hun man of vriend kennen toen deze al militair was. Je kiest voor iemand en die heeft een beroep, soms is dat heel stoer in een uniform! Ook al weet je op dat moment misschien nog helemaal niet wat dat inhoudt: 
thuisfronter zijn. En heb je intussen genoeg meegemaakt, want het is echt niet altijd makkelijk. En hoe vaak krijg jij naar je hoofd geslingerd: tja, je hebt zelf voor hem gekozen! Inderdaad voor hem, maar niet voor het leven als thuisfronter.
Bij ons is dat een beetje anders gegaan. Mijn man was uitgekeken op zijn baan en wilde graag iets anders. Hij was overal aan het netwerken en rondkijken tot hij op een keer thuiskwam met de vraag of ik meewilde naar een informatieavond. Nou dat was op zich prima, maar waar ging dat over? "Er is een informatieavond bij defensie met een project 
van werk naar werk, dan kan je instromen. Dan ga je van spijkerbroek naar vlekjesbroek" 
Nu was ik niet zo heel verbaasd, want defensie heeft op hem altijd veel aantrekkingskracht gehad. En ergens je licht opsteken kan geen kwaad, dacht ik. 
Zo gezegd, zo gedaan; wij gingen samen op die bewuste avond informatie halen. Het was goed opgezet, met veel promotiefilms en duidelijke uitleg. Daarna kon men onder het genot van koffie en koek praten met defensiepersoneel van verschillende onderdelen. Tijdens de films en uitleg had ik al een paar keer opzij gekeken en ik zag een gezicht dat begon te glimmen. En tijdens het gesprek werd hij helemaal enthousiast! 
Ik stond een beetje om mij heen te kijken; welke mensen komen hier op af en zie ik een bekend gezicht? Niet dat het gesprek mij niet interesseerde, maar ik kreeg niet helemaal mee waar het over ging. Tot ik ineens werd aangesproken door de officier waar mijn man mee stond te praten. "Bent u getrouwd met deze man, die graag bij defensie wil komen werken? En heeft u kinderen samen?" Toen ik instemmend knikte, vroeg hij wat ik er eigenlijk van vond. Oei, dat was een lastige vraag en vertelde daarom eerlijk dat ik het allemaal heel overweldigend vond. Deze avond was heel aanlokkelijk gemaakt met prachtige filmpjes, maar wat een baan bij defensie nu precies inhoudt, dat vond ik lastig inschatten.
"Prima", zegt de man, "Dan gaan jullie nu samen naar huis. Je gaat praten over werken bij defensie en wat jullie er beiden van vinden. Ook jouw mening is belangrijk. Wat als jouw man naar een oorlog moet en een wapen vasthoudt? Hoe regel jij thuis de zaken als hij weg is? Blijf met elkaar in gesprek! En dan bel ik jou (wijzend naar mijn man) volgende week terug. "
Ik was diep onder de indruk en al pratend gingen we naar huis. We hebben inderdaad veel gesproken over het hoe en wat. Maar ik heb toestemming gegeven om te solliciteren bij de defensie. Het was een moeizame weg voor alles in kannen en kruiken was, maar hij werkt er intussen al een aantal jaren met plezier. Als thuisfronter heb ik al veel voor de kiezen gehad en zo'n meelevende leidinggevende als de man in dit verhaal ben ik nog niet veel tegengekomen. Maar ik heb gekozen en sta voor de volle 100% achter mijn militair!

Ik mis je!

Het werkwoord missen; als thuisfronter loop ik vaak tegen dit woord aan. Ik heb het vandaag eens in handen genomen en van alle kanten bekeken. Eerst maar eens opgezocht wat de dikke Van Dale zegt over dit woord:

mis·sen (miste, heeft gemist)1iets of iem. mislopen, niet treffen, niet raken: de kans missen (a) niet krijgen; (b) niet benutten2afstaan: iets kunnen missen3erachter komen dat iets niet is waar je het verwachtte: ik mis mijn horloge4met spijt of verdriet voelen dat je iets dierbaars niet meer hebt: we missen vader wel erg5mislukken: dat kan niet missen

Sjonge wat een opsomming, maar vooral de vierde is wel op mij van toepassing. Hoe vaak heb ik het afgelopen jaar niet in een appje gezet: ik mis je? En als ik het woord nog eens beetpak kan ik er nog meer mee stoeien. Want de eerste lettergreep zit ook in het woord misschien en dat heeft weer alles te maken met die agenda van mij als thuisfronter die ik met potlood moet invullen omdat de agenda van defensie altijd veel belangrijker is. En maar niet te zwijgen over missie, dan ben ik mijn lief echt veel te lang kwijt. Dan wordt het missen soms zo erg dat het letterlijk zeer doet. Maar het vreemde wil, nu ik in de luxe positie verkeer mijn militair voor in ieder geval een jaar elke avond thuis te hebben, dat ik nog steeds dat ik-mis-je-gevoel heb.

Het overvalt me wel eens onder het koffiedrinken thuis op mijn vrije dag of op het werk als het even niet zo lekker loopt en ik een dipje heb. Ik sluit mijn ogen en zie mijn lief voor me: een echt stoere, grote militair met zo kort mogelijk haar. Lang genoeg dat ik naar hem moet opkijken. In gedachten aai ik over zijn wangen en voel de stoppels van een dag oud, waarmee hij mij altijd zo lekker kan plagen. Ik raak mijn lippen aan en kan nog bijna de laatste kus voelen. Zo jammer dat het besluit van niet te mogen reizen in militair uniform nog steeds van kracht is! Want bij het zien van manlief in uniform doet mij toch echt smelten. En dan die sterke armen die mij soms zomaar even optillen en waarbij ik hem stevig vasthoud en dan even over die armen strijk: heerlijk die haartjes. Ja het valt mij absoluut niet moeilijk om even in heerlijke mijmeringen weg te zakken en dat ik-mis-je-gevoel op te roepen. En het doet nu niet zo zeer, omdat ik weet dat hij ’s avonds, ook al is het wel eens heel laat, bij mij het huis binnenstapt en gewoon aanwezig is. En dan elkaar even vasthouden, diep in de ogen kijken, die naar elkaar seinen: ik heb je gemist. En de volgende morgen? Krijg ik een afscheidskus en hoor mijn lief de deur achter zich dicht trekken. Ik draai mij nog lekker om en nestel mij heerlijk op zijn plekje: schat ik mis je; soms gewoon een goed gevoel.

Deze blog staat in het magazine van thuisfrontsupport, nummer 3

Organiseren is te leren

We hebben met ons gezin een heerlijke zomervakantie gehad. Prachtig weer in een schitterende omgeving. Vooral het samen met mijn militair bezig zijn geeft mij een echt vakantiegevoel. Dat hadden we ook wel nodig na een jaar waarin we elkaar vaak moesten missen. Omdat hij op missie was, een oefening of werkbezoek had of gewoon omdat hij op de kazerne sliep. Dan voelt zo’n vakantie als extra verdiend voor iedereen in het gezin. Dan is al dat moois weer voorbij en de arbeid roept. Nu ja, was het maar alleen die arbeid! Ik roep de maand september uit als het begin van alles wat je maar kunt bedenken voor een gezin. Nieuw schooljaar, dus nieuwe spullen en nieuwe abonnementen voor bijvoorbeeld de bus. Het eerste wat de kinderen roepen in de eerste week is: mam, ik moet echt nieuwe gymschoenen. En mam sjouwt weer naar de stad om nieuwe gymschoenen en ach doe ook maar zo’n leuke gymbroek erbij. Kom je langs een bekende winkelketen en beweren ze bij hoog en bij laag dat ze echt nog een paar nieuwe schriften moeten en de gum doet het ook niet meer.

Denk je eindelijk klaar te zijn voor school zit je mailbox vol met uitnodigingen voor de eerste pianoles van dochterlief, vervolg vioolles voor onze andere dochter, startweekend winterseizoen van de kerk, het schoolschoonmaakrooster, boekenbestellijsten voor onze zoon. Mijn hoofd zit vol met het organiseren en plannen van de agenda. Hoe kom ik normaal de eerste weken door denk ik bij mijzelf. Maar het lukt deze thuisfronter! Ik heb toch zeker al voor hetere vuren gestaan toen manlief op uitzending was? Want hij is nu wel gewoon op de kazerne aan het werk, het draaiend houden van het huishouden en gezin rust altijd op mijn schouders. Moet hij ineens weg blijft alles fijn doorgaan, omdat ik het toch al zelf regel. Want je weet maar nooit met defensie. En ja hoor, zitten we ‘s avonds even lekker buiten te genieten na een lange dag werken hoor ik ineens naast mij: ‘zeg schat, ik ben binnenkort ook twee weekenden weg’. Ik reageer na wat ervaring nooit gelijk. Maar mijn hersenen werken op volle toeren. ‘Weet je al welke weekenden dat zijn lieverd?’ ‘Ja waarschijnlijk die en die datum.’ De volgende dag pak ik mijn agenda erbij en: o nee, zie je wel. Het zijn de weekenden waarin ik zijn support en oppas nodig had, waarin ik behoefte heb aan mijn maatje, mijn liefste en juist die weekenden moet hij weg. Ik voel mij even heel zielig en klaag wat af in mijzelf. Maar dan denk ik aan de thuisfronters die op dit moment maanden gescheiden zijn van hun geliefde militairen. Dan is mijn situatie op dit moment een peulenschil en heb ik geen reden tot zeuren. Dus schouders eronder, de agenda met potlood bijwerken en ik kan er ineens weer helemaal tegen. Natuurlijk kan ik het: op naar oktober!

PS: deze column kun je lezen in het eerste magazine van thuisfrontsupport.

http://magazine.thuisfrontsupport.nl/

Afwezig

Soms kom je ergens in terecht waarvan je van tevoren nooit gedacht had dat het zo interessant zou zijn. Maar omdat het zo leuk is, zit je binnen korte tijd, net als ik, tot over je oren in extra werk en uitdagingen. Waar ik het over heb? Over thuisfrontsupport! In februari is deze club ontstaan en niet lang daarna heb ik toegezegd wel iets te willen betekenen.Nou dat heb ik geweten! Meedoen aan gesprekken, actief zijn op Facebook en het forum, vergaderingen, ideeën uitwerken. Dat heeft er wel toe geleid dat ik op mijn eigen blog niet erg actief geweest ben. Maar niet getreurd; mijn blogs vind je nu elke maand in het digitale tijdschrift van thuisfrontsupport. Onze eerste uitgave is vers van de pers op 15 oktober verschenen. Af en toe zal ik ze ook hier neer zetten, dan is mijn blog mooi gevuld.
Nieuwsgierig geworden? Kijk dan gauw op thuisfrontsupport.nl