vrijdag 3 november 2017

Loophond

Het schijnt dat er tegenwoordig wedstrijden worden gehouden waar zowel baas als hond kunnen winnen. Ik las een mooi artikel in een maandblad over een kleine jachthond die al veel bekers had gewonnen. Die moest en zou naar voren als het startschot was gegeven en was niet eerder tevreden tot hij vooraan liep. Dat is natuurlijk een mooie stimulans voor de baas om door te lopen, want de hond zit aangelijnd, maar ook een beproeving als je zelf niet zo’n harde loper bent! Maar meestal schaft men een hond aan die bij je past. Zelf loop ik ook graag met de hond; wandelen of hardlopen. Het is een stok achter de deur om naar buiten te gaan en een frisse neus te halen. Valt niet mee met de vele regenbuien van afgelopen dagen, maar ook dat is heel goed voor lichaam en geest. En ja dat heb ik ook ergens gelezen. Ik moet natuurlijk wel op de hoogte zijn van wat er reilt en zeilt in de hardloopwereld. Al moet je niet teveel op de reclame afgaan, want dan heb je elk seizoen een nieuwe outfit en gadgets nodig! Even terugkomend op die hond; nooit gedacht dat ik daar zo’n plezier aan beleven zou! Vroeger was ik heel bang voor honden en liep gerust een straatje om als ik er één zag aankomen. Twee jaar geleden heb ik toch een puppy gekocht. Van tevoren natuurlijk goed ingelezen, dat past mij wel! En bij een goede hondenschool de puppycursus gevolgd. Ik was in die tijd veel alleen in verband met het werk van manlief en gezelschap dat altijd blij is als ze mij ziet; dat is toch geweldig? En wat een geluk, ze houdt net zoveel van hardlopen als ik! En dan vooral in het bos, zonder riem. Elke keer weer een ander paadje ontdekken, tot wij samen het bos redelijk kennen. Dat is genieten van de bovenste plank; voor het vrouwtje en de hond. Wij kennen geen maandagmorgen blues want dan rennen we samen in de Kruisbergse bossen: lang leve de vrijheid!





PS: deze column schreef ik voor het blad van de hardloopvereniging ARGO

donderdag 14 september 2017

Hoe het allemaal begon

De meeste thuisfronters die ik ken, leerden hun man of vriend kennen toen deze al militair was. Je kiest voor iemand en die heeft een beroep, soms is dat heel stoer in een uniform! Ook al weet je op dat moment misschien nog helemaal niet wat dat inhoudt: 
thuisfronter zijn. En heb je intussen genoeg meegemaakt, want het is echt niet altijd makkelijk. En hoe vaak krijg jij naar je hoofd geslingerd: tja, je hebt zelf voor hem gekozen! Inderdaad voor hem, maar niet voor het leven als thuisfronter.
Bij ons is dat een beetje anders gegaan. Mijn man was uitgekeken op zijn baan en wilde graag iets anders. Hij was overal aan het netwerken en rondkijken tot hij op een keer thuiskwam met de vraag of ik meewilde naar een informatieavond. Nou dat was op zich prima, maar waar ging dat over? "Er is een informatieavond bij defensie met een project 
van werk naar werk, dan kan je instromen. Dan ga je van spijkerbroek naar vlekjesbroek" 
Nu was ik niet zo heel verbaasd, want defensie heeft op hem altijd veel aantrekkingskracht gehad. En ergens je licht opsteken kan geen kwaad, dacht ik. 
Zo gezegd, zo gedaan; wij gingen samen op die bewuste avond informatie halen. Het was goed opgezet, met veel promotiefilms en duidelijke uitleg. Daarna kon men onder het genot van koffie en koek praten met defensiepersoneel van verschillende onderdelen. Tijdens de films en uitleg had ik al een paar keer opzij gekeken en ik zag een gezicht dat begon te glimmen. En tijdens het gesprek werd hij helemaal enthousiast! 
Ik stond een beetje om mij heen te kijken; welke mensen komen hier op af en zie ik een bekend gezicht? Niet dat het gesprek mij niet interesseerde, maar ik kreeg niet helemaal mee waar het over ging. Tot ik ineens werd aangesproken door de officier waar mijn man mee stond te praten. "Bent u getrouwd met deze man, die graag bij defensie wil komen werken? En heeft u kinderen samen?" Toen ik instemmend knikte, vroeg hij wat ik er eigenlijk van vond. Oei, dat was een lastige vraag en vertelde daarom eerlijk dat ik het allemaal heel overweldigend vond. Deze avond was heel aanlokkelijk gemaakt met prachtige filmpjes, maar wat een baan bij defensie nu precies inhoudt, dat vond ik lastig inschatten.
"Prima", zegt de man, "Dan gaan jullie nu samen naar huis. Je gaat praten over werken bij defensie en wat jullie er beiden van vinden. Ook jouw mening is belangrijk. Wat als jouw man naar een oorlog moet en een wapen vasthoudt? Hoe regel jij thuis de zaken als hij weg is? Blijf met elkaar in gesprek! En dan bel ik jou (wijzend naar mijn man) volgende week terug. "
Ik was diep onder de indruk en al pratend gingen we naar huis. We hebben inderdaad veel gesproken over het hoe en wat. Maar ik heb toestemming gegeven om te solliciteren bij de defensie. Het was een moeizame weg voor alles in kannen en kruiken was, maar hij werkt er intussen al een aantal jaren met plezier. Als thuisfronter heb ik al veel voor de kiezen gehad en zo'n meelevende leidinggevende als de man in dit verhaal ben ik nog niet veel tegengekomen. Maar ik heb gekozen en sta voor de volle 100% achter mijn militair!