het leven van alledag

Soms zijn er van die dagen dat ik zo druk ben, dat ik mij eindelijk in bed liggend, afvraag: waar ben jij mee bezig? Natuurlijk zeg ik dan tegen mij zelf dat ik ook altijd van alles moet. Ik heb mijn werk, huishouden, manlief met de kinderen, kinderclub bij de kerk, vrienden en familie, een hond. Ik ren de hele dag en ben met van alles en nog wat bezig. Met een zucht is het weekend, maar net zo snel is deze ook al weer voorbij. En begint het ritme van de week weer overnieuw. Zo kan ik een lange rij met bezigheden maken. Elke dag moet er immers eten op tafel staan, de was netjes weggewerkt worden, verplichtingen op school nakomen. Maar vandaag zit ik heerlijk met een kopje koffie aan de tafel in de winterzon en bedenk ineens dat ik een gezegend mens ben. Want het is immers helemaal niet erg om van alles te doen, als je maar tijd blijft vrij maken om er van een afstand naar te kijken.Vanmorgen heb ik de kinderen uitgezwaaid naar school en een lekker eind met de hond gewandeld. Het was behoorlijk koud, maar o zo verrukkelijk stil in het bevroren park. Mijn militair vertrok al vroeg naar zijn werk, waar ook alles op het moment rustig is. Ik ben zelf met een opleiding begonnen die goed verloopt en waarin ik mooie resultaten mag halen. Daarin ben ik veel bezig met intervisie, evaluatie en zelfreflectie. Het is goed om met elkaar en alleen de balans op te maken en weten waar je staat en waar je naar toe wilt. Dat schrijf ik nu neer met een zelfverzekerde tik op de toetsen van mijn laptop, terwijl ik een paar dagen terug in de put zat. Van nature ben ik erg onzeker en heb bevestiging nodig dat ik iets kan. Krijg ik complimenten bij het inleveren van een module of tijdens een bespreking op het werk ga ik daarna twijfelen. Heb ik het wel goed begrepen en wat kan ik hiermee? Maar op dit prachtige moment van de dag in de zon schuif ik alle onzekerheden van tafel en geniet. Gewoon omdat het kan. En ik zie krokussen bloeien in de tuin, de kippen scharrelen in de ren, de hond spelen met een afgedankt bakje, de zon die straalt aan de februarilucht. Ik kijk rond in onze kamer en besef dat ik woon in een prachtig huis, in een fijne buurt, in de mooiste streek van Nederland en blijf genieten. Straks komen de kinderen weer uit school en mag ik voor hun eten zorgen, er moeten nog boodschappen worden gedaan en de was is ook uitgedraaid. Maar dat is allemaal straks!

Thuisfront ontmoetingsdag

Al een poosje volg ik op Facebook andere vrouwen die met een militair samen zijn, waaronder "vrouw-van-militair". Zij schrijft ook op een blog en ik heb al eens samen met haar in een interview gezeten. Nu had ze het idee opgevat om een ontmoeting te organiseren tussen vrouwen van militairen om te inventariseren wat er zoal bij hen leeft en waaraan behoefte is. Ik was gelijk enthousiast en gaf aan dat ik daar wel belangstelling voor had. En eindelijk kwam er een bericht dat het door zou gaan, de datum 10 oktober wordt en ik een berichtje moet mailen als ik wil komen. Omdat vrouw-van-militair intussen bij het Veteranen Instituut werkt, was de locatie in Doorn. Ik had er heel veel zin in,maar toen de de dag dichterbij kwam, vond ik het ook erg spannend. Wie zouden er komen? Allemaal jonge vrouwen of ook van mijn leeftijd? Hoe gaat de dag precies verlopen?
Eenmaal aangekomen vind ik het nog steeds spannend, maar wat is het fijn om vrouwen te ontmoeten die in hetzelfde schuitje zitten! En wat wordt het een gezellige, ontspannen dag waarin we ook nog eens veel informatie krijgen van het Veteraneninstituut. Zo wist ik niet en velen met mij, dat dit instituut er ook voor het Thuisfront is! 's Middags gaan we in twee groepen gesprekken voeren en mag iedereen zichzelf voorstellen en spuien wat je moeilijk vindt aan het vrouw zijn van een militair. Er komen voorbeelden op tafel die zo herkenbaar zijn voor iedereen, dat de de hele groep brult van het lachen. Maar ook verhalen over verdriet en eenzaamheid, het niet begrepen of gekend voelen door de familie van je geliefde, het alleen moeten opvoeden van je kinderen, emoties die onderdrukt worden. Wat is dit goed, om zo naar elkaar te luisteren, aan te vullen of advies te geven. Ik zie aan de gezichten om mij heen dat dit een geslaagd groepsgesprek is. En: niemand van ons wil die militair kwijt. Wat houden we veel van onze stoere mannen en wat is het telkens een feestje thuis na een lange werkweek of een oefening of een missie die ene militair in de armen te sluiten. Ik heb respect voor al deze vrouwen en ben er trots op één van hen te mogen zijn.
De coach van De Basis, die ons gesprek leidde, heeft een vel volgeschreven met kreten en aanwijzingen van onze kant. Ik ben heel benieuwd wat daar mee gaat gebeuren.
Maar één ding staat vast: deze dag was een succes. Misschien wel voor herhaling vatbaar.
Weken erna geniet ik nog steeds, vooral als er foto's binnenkomen van de groep. Stuk voor stuk sterke, mooie vrouwen met een militair aan hun zijde.
Thuisfronter zijn: je moet het maar kunnen!

Verliefd

Aan het begin van een missie of oefening is het gemis van mijn militair altijd het ergste; ik ben heel druk met van alles en nog wat, maar heb geen structuur in mijn bezigheden. Constant zeurt het gemis door heel mijn lichaam: het is namelijk niet alleen het fysieke gemis wat ik voel, maar ik ben ook mijn klankbord en mijn maatje kwijt.Na een paar weken heb ik het ritme weer te pakken en is er een soort aanvaarding van de afwezigheid van mijn lief. Natuurlijk mis ik hem enorm, maar het leven gaat gewoon door en dat van mij ook. Deze korte missie valt het grootste gedeelte in de vakantie en het gezinsleven speelt zich voornamelijk in de achtertuin af dit jaar. Heerlijk met een zwembad in de tuin, de dames vermaken zich er prima mee. Het worden warme weken waarin ik fijn kan haken, aandacht aan mijn kinderen kan geven en natuurlijk aan onze pup. De vakantie gaat langzaam voorbij, het schoolleven begint weer en ineens duurt het niet meer zolang voor mijn militair terugkomt. En wat is het mooie van die laatste week? Ik tel elke nacht dat ik nog alleen ben, verzin iets lekkers om voor hem te koken en te bakken en ik wordt helemaal onrustig. Het valt mij op dat ik dit bij elke missie en oefening heb gehad: ik ben ineens weer zwaar verliefd!
Die man waar ik jaren geleden als een blok voor viel, daar ben ik weer helemaal verliefd op! Mijn militair met zijn stoere uiterlijk, met zijn sterke armen waarmee hij mij kan optillen en vasthouden. Die man met prachtige ogen die gaan glimmen als we elkaar diep in de ogen kijken. Deze man die mij lieve berichtjes stuurt als hij weg is. De vader van onze kinderen waar ik trots op ben en mijn hart zwelt in mijn binnenste. Deze stoere militair heeft zijn prachtige taak er bijna op zitten en ik mag zijn vrouw zijn. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik hem voor mij en als ik kon schilderen dan legde ik hem vast op het doek. In mijn buik fladderen de vlinders en ik zeg tegen mijzelf: nog even volhouden, dan kunnen we elkaar weer in de armen sluiten, in de ogen kijken en zeggen: ik houd van jou.

Afleiding

Dan is er het bericht voor mijn militair: je gaat die dag op werkbezoek en zo laat staat het vliegtuig klaar. Eindelijk zekerheid! Al verandert de vertrektijd nog twee keer; hij kan zijn spullen inpakken en ik breng hem naar Eindhoven. Het afscheid volgt en ik zwaai nog een paar keer als hij staat te wachten bij de incheckbalie. Het klinkt misschien vreemd, maar ik voel mij opgelucht. Aan de ene kant ben ik verdrietig dat hij voor vier weken weggaat, maar aan de andere kant ben ik blij dat hij nu echt vertrekt. Al die onzekerheid waar ik de vorige keer over schreef kan ik nu van mij laten afglijden. Er komt rust in mijn hoofd en mijn lichaam ontspant zich. Heerlijk rustig over de snelweg rijd ik naar huis en daar wacht iemand anders op mij. Blij kwispelend loopt er een puppy op mij af en de kinderen roepen dat alles is goed gegaan. 's Avonds als ik haar uitlaat en een klein rondje loop, weet ik dat dit een goede beslissing is geweest. Al een tijdje was ik bezig om advertenties na te kijken waarin puppy's worden aangeboden. Een aantal boeken heb ik gelezen over wat je allemaal te wachten staat en welke regels je moet gaan toepassen.  Net voor de zomervakantie heb ik de pup gekocht en nadat wij terug waren opgehaald. En inderdaad; het is erg druk een puppy in huis. Ik maak lange dagen en kom aan veel dingen niet toe. Maar als ik aan het trainen ben met Saar en ik elke dag vorderingen opmerk, heb ik het er graag voor over. Mijn hoofd kan zich niet vullen met zorgen en het gemis van mijn militair is ook een stuk minder. De kinderen zijn ook erg blij met dit hondje en geeft hun afleiding. Voor hen is dit maar een vreemde zomervakantie. Ze laten echter alles gelaten over hen heen komen en ik hoor ze echt niet klagen. Vooral nu het schitterend zomerweer is niet en er ook nog eens een groot zwembad in de tuin staat waar ze heerlijk in kunnen spelen. En tussendoor is er Saar; daar kun je mee spelen en knuffelen en naar kijken als ze slaapt. Want gelukkig slapen puppy's nog heel veel.
Ik bekijk nog even de berichtjes van mijn militair met de foto's die hij stuurt. Dat zijn kleine dingen die ik ontvang, maar o zo kostbaar. Zijn leven daar, een heel eind bij ons vandaan en zo heel anders, waar ik op deze manier toch een klein beetje van meekrijg. Het gaat goed, schrijft hij en het is opnieuw een leuke groep waarin hij is terechtgekomen. Ik kijk opzij naar de slapende puppy; ze tilt haar koppie even op en ik krijg een vette knipoog.
Toen ik klein was, kreeg ik eens een boekje van naar ik meen Sarah Lee met zoete, lieve plaatjes en dat heette "het zijn de kleine dingen die het doen" En daar ben ik het roerend mee eens!