Vlinders in mijn buik

Dan is het zover: we gaan richting Eindhoven om onze militair te halen. Drie kinderen gaan mee. Twee kunnen iets eerder worden gehaald bij de basisschool, de ander moet onderweg bij de Middelbare school worden opgepikt bij het station. Wat ben ik blij dat onze kinderen op een school zitten waar vrij vragen voor deze dingen geen issue is! Je bent als thuisfront al zo druk met overleven die laatste weken, als je ook nog strijd moet leveren met de school van je kind....
Nee dat kun je er echt niet bij hebben. Ook mijn directeur is erg coulant en heeft mij morgen een dag vrij gegeven! Daar ben ik erg dankbaar voor.
De meiden willen van alles meenemen voor onderweg en proppen hun tas vol. Zelf schrijf ik de routebeschrijving nog even op een kladbriefje. Stel je voor dat de navigatie uitvalt! En heb ik mijn oplader mee? Zal ik een boek meenemen of een haakwerkje? Tenslotte stop ik beide in mijn tas. En zo rijden wij om half 4 richting het zuiden! Ruimschoots op tijd, maar ik wil niet in de file staan en heb thuis toch geen rust meer. Alles staat thuis klaar: het spandoek hangt aan het hek, deze wilde ik niet meenemen naar Eindhoven. Ik vind dat erg irritant dat mensen voor je staan met zo'n groot spandoek. Dan zie jezelf niets meer.
Ondanks de wetenschap dat ik pas twee uur voor de landing het vliegveld op mag rijden, heb ik er goed de vaart in. We halen onze zoon bij het station en kunnen weer verder. Als we aan komen rijden bij Airport Eindhoven is het hek nog gesloten en er staan al een paar auto's te wachten! Maar gelukkig, na twee minuten wordt het hek opengedaan door een militair en mogen wij het terrein op. Op de parkeerplaats zie ik mensen van het thuisfrontcomité uitstappen en hun spullen klaarzetten. Fijn om daar even een praatje mee te maken! Die mensen zijn echte kanjers; zijn altijd aanwezig en bereid om even te babbelen. Eenmaal binnen in de ontvangsthal kom ik tot rust: we zijn veilig en op tijd aangekomen, de meiden kunnen spelen in de speelkamer en mijn zoon en ik genieten van de rust, de koffie, de soep en de broodjes. En dat allemaal gratis. Wat een verschil met Schiphol! Je kan hier rustig zitten en wachten en kijken naar anderen of de beelden op de schermen die er hangen.
Ik pak mijn haakwerkje en laat mijn gedachten rustig komen. En dan ineens zijn ze er: de vlinders, vlinders in mijn buik. Alsof ik mijn eerste afspraakje heb! Hoe zal het zijn om hem weer in de ogen te kijken? Om mijn militair weer vast te houden? Hoe lang duurt het nog?
Ik doe mijn ogen dicht en laat beelden van mijn militair naar binnen komen; de vlinders dartelen vrolijk rond!
Plotseling zie ik op het scherm voorbij komen dat de vlucht sneller verloopt en de militairen een half uur eerder landen. Nou dat is alleen maar goed nieuws toch?
Dan ineens komen er heel veel mensen in de benen en lopen naar de ramen! Het vliegtuig komt eraan! Bij de deuren worden rijen opgesteld, spandoeken uitgerold (o nee, hè!) en staat het al gauw vol. Ik blijf iets naar achteren staan en klim gewoon op de stoel, zo kan ik mooi de hal inkijken waar de militairen aan komen lopen. Broerlief neemt de jongste op zijn nek en de andere dochter kruipt tussen de groten door en staat vooraan! Tja dat kunnen kinderen nog doen. Ik blijf op mijn stoel staan en rek mij zoveel mogelijk uit: komt er al iemand? O waarom duurt dit zolang?
Maar eindelijk, eindelijk zie ik een bekend gezicht; lachend en bruin in zijn desserttenue om de bocht komen! Daar is mijn militair! het duurt nog even voor hij bij mij is, maar dan kan ik hem eindelijk in de armen sluiten! De drie maanden zijn voorbij en we hebben elkaar weer veilig terug. We kijken elkaar in de ogen: ja dit is goed! En de vlinders in mijn buik maken een vreugdedansje.

Pauze

Mijn militair is intussen veilig thuis, onverwachts eerder teruggekomen. Nu ben ik de lezers van dit blog een paar berichten schuldig. Daarom beloof ik bij deze nog te schrijven over de thuiskomst en de eerste tijd erna. Nog een poosje geduld alstublieft!
Allereerst het allerbeste toegewenst voor 2015!

De laatste loodjes

Zoals het spreekbeurt zegt, wegen de laatste loodjes het zwaarst. En inderdaad, nu de thuiskomst van mijn militair nadert, kan ik de dagen wel wegkijken. Maar er moet natuurlijk nog van alles geregeld worden. Het huis wordt met bezemen gekeerd, ramen gelapt, lekkers in de voorraadkelder gelegd en het spandoek klaar gemaakt. Voor de kinderen is dat het leukste werkje. de jongsten gaan aan de slag en knutselen dat het een lieve lust is. Want papa komt bijna thuis en dan moet er wel een leuk kaartje of ander knutselwerkje klaarstaan. Zelf word ik wat zenuwachtig; heb ik alles goed geregeld? Weet ik waar hij aankomt en heb ik daar een routebeschrijving van?
Het naderend weerzien geeft mij een dubbel gevoel: aan de ene kant ben ik reuzeblij om hem weer in mijn armen te kunnen sluiten, aan de andere kant vind ik het ook spannend. Ik heb drie maanden lang alles zelf geregeld en was in zekere zin vrij om te gaan en te staan waar ik wilde. Nu komt er iemand thuis waar ik zielsveel van houd, maar die ook ruimte verlangt. Zijn onze zenders weer snel op elkaar afgestemd of blijkt er ruis op de kabel te zitten? Kunnen we het geduld opbrengen om naar elkaar te luisteren? Hij zat in een heel ander werelddeel en bij ons draaide het gezinsleven gewoon door. Dat kan je niet op een lijn trekken en bij thuiskomst doorleven alsof deze missie er niet is geweest of even tussendoor heeft plaatsgevonden. Militair zijn en het getrouwd zijn met een militair is een manier van leven. Dit vind ik best moeilijk, ten eerste om het toe te geven en ten tweede om er mijn weg in te vinden.
Maar ik ben vast van plan mijn beste beentje voor te zetten en ga proberen goed te luisteren. Onze dochters zullen eerst met hun verhalen komen; zij verlangen zo ontzettend naar hun vader. Onze jongste heeft gelukkig veel met haar broers opgetrokken. Ik denk dat zij heel erg naar een vervangend vaderfiguur heeft gezocht. Onze oudste dochter van 10 begint wat te puberen en dat botst juist met grote broers. Terwijl de oudste zoon de gezelligheid zoekt; hij zet koffie als ik thuiskom uit mijn werk en stookt de houtkachel. Heerlijk die verschillende leeftijden van onze kinderen. Al met al heb ik geen klagen gehad. Ze zijn allemaal, stuk voor stuk lief geweest en hebben zich goed door deze missie geslagen! En als de kinderen gelukkig zijn, ach dan is moeder ook tevreden. En wat is het heerlijk om terug te kijken en te concluderen dat de tijd toch best snel is verstreken? Nog een klein poosje en dan is onze militair weer in ons midden. Er werd mij gevraagd of we nog een paar dagen weggingen, Nu, dat denk ik niet, want wat is er fijner dan na zolang bij elkaar weg te zijn geweest, op je eigen bank te zitten, de benen uit te strekken naar de warme kachel en elkaar eens diep in de ogen te kijken? Want: Oost west, thuis best en nergens smaakt de koffie lekkerder als thuis!

Aftellen

Het is al bijna een maand geleden dat ik iets geschreven heb; daarom op deze prachtige zaterdagmorgen maar eens achter de laptop gekropen. Mijn zaterdag begint meestal met een hardlooptraining bij de vereniging in mijn stad. Dat is voor mij echt een heerlijk begin van het weekend. Met elkaar fijn trainen, genieten van de mooie natuur in het bos en dan terugkomen in huis, koffie klaarzetten en onder de douche nagenieten. 
We hebben een fijne groep op zaterdagmorgen en gaan bijna altijd in het bos trainen. En zeg nu zelf; wat is er mooier om de najaarszon te voelen, het langzaam aan warm te krijgen en ook nog korte gesprekjes met elkaar te kunnen voeren? 
Nu zit ik druk te typen en vind het ineens zo lang geleden dat ik begon met dit blog! 
De afgelopen maand heb ik eerlijk gezegd weinig inspiratie gehad om iets te schrijven, met het gevolg dat ik mij nu schuldig voel, want ik ben niet voor niets begonnen met een weblog. De weken zijn ongemerkt toch vlug voorbij gegaan. Daar ben ik echt blij om. Alles loopt op rolletjes, in het gezin is het rustig op wat kleine strubbelingetjes na en ik voel mij weer sterker dan een paar weken terug. Toen had ik echt een periode waarin ik medelijden met mezelf kreeg. Wat een zielenpoot: telkens op weg naar mijn werk en terug naar huis stond ik in de file, elke week was daar hetzelfde huishoudelijke werk, 's avonds zat ik alleen op de bank en ging ik alleen naar bed. Maar dat gevoel is weg. Ik heb wat veranderingen toegepast in huis en de bezem door de kamer gehaald, kasten uitgezocht en nieuwe garderobe aangeschaft, leuke dingen gekocht voor als mijn militair thuiskomt, verjaardag van onze jongste dochter aan het voorbereiden, lekkere koekjes gebakken, haakprojecten afgerond. En dat allemaal omdat het grote aftellen is begonnen. Er komt een eind aan deze missie! Onze dochters hebben hun snoeppot geïnspecteerd en komen tot de conclusie dat er helemaal niet zoveel meer in zit. Ik knuffel ze eens flink en zeg dat het een goed teken is: want dan komt papa snel terug! Ik voel ineens nieuwe energie door mijn lichaam stromen. Ik zoek even in de lieve berichtjes op mijn mobiel en kijk in het lachende gezicht van mijn militair. We gaan dit volhouden, deze pittige taak duurt nu niet lang meer. De berichten aan de andere kant blijven gelukkig ook positief: er heerst nog steeds een goede sfeer en er is volop werk te doen. De postduif vliegt intussen ook iets sneller en onze militair geniet van alle pakjes en kaarten. Dat doet goed! Ook ik heb niets te klagen over aandacht en voel mij warm omringd door veel lieve mensen. En wie het nieuws deze week heeft gevolgd, heeft kunnen lezen dat ook de politiek zich roert en zich gaat bekommeren om het thuisfront van de militair. We blijven schrijven en aandacht vragen. Ik hoop hiermee ook andere thuisfronters te bemoedigen en mijn lezers een blik in de keuken van het thuisfront te geven.