maandag 24 november 2014

De laatste loodjes

Zoals het spreekbeurt zegt, wegen de laatste loodjes het zwaarst. En inderdaad, nu de thuiskomst van mijn militair nadert, kan ik de dagen wel wegkijken. Maar er moet natuurlijk nog van alles geregeld worden. Het huis wordt met bezemen gekeerd, ramen gelapt, lekkers in de voorraadkelder gelegd en het spandoek klaar gemaakt. Voor de kinderen is dat het leukste werkje. de jongsten gaan aan de slag en knutselen dat het een lieve lust is. Want papa komt bijna thuis en dan moet er wel een leuk kaartje of ander knutselwerkje klaarstaan. Zelf word ik wat zenuwachtig; heb ik alles goed geregeld? Weet ik waar hij aankomt en heb ik daar een routebeschrijving van?
Het naderend weerzien geeft mij een dubbel gevoel: aan de ene kant ben ik reuzeblij om hem weer in mijn armen te kunnen sluiten, aan de andere kant vind ik het ook spannend. Ik heb drie maanden lang alles zelf geregeld en was in zekere zin vrij om te gaan en te staan waar ik wilde. Nu komt er iemand thuis waar ik zielsveel van houd, maar die ook ruimte verlangt. Zijn onze zenders weer snel op elkaar afgestemd of blijkt er ruis op de kabel te zitten? Kunnen we het geduld opbrengen om naar elkaar te luisteren? Hij zat in een heel ander werelddeel en bij ons draaide het gezinsleven gewoon door. Dat kan je niet op een lijn trekken en bij thuiskomst doorleven alsof deze missie er niet is geweest of even tussendoor heeft plaatsgevonden. Militair zijn en het getrouwd zijn met een militair is een manier van leven. Dit vind ik best moeilijk, ten eerste om het toe te geven en ten tweede om er mijn weg in te vinden.
Maar ik ben vast van plan mijn beste beentje voor te zetten en ga proberen goed te luisteren. Onze dochters zullen eerst met hun verhalen komen; zij verlangen zo ontzettend naar hun vader. Onze jongste heeft gelukkig veel met haar broers opgetrokken. Ik denk dat zij heel erg naar een vervangend vaderfiguur heeft gezocht. Onze oudste dochter van 10 begint wat te puberen en dat botst juist met grote broers. Terwijl de oudste zoon de gezelligheid zoekt; hij zet koffie als ik thuiskom uit mijn werk en stookt de houtkachel. Heerlijk die verschillende leeftijden van onze kinderen. Al met al heb ik geen klagen gehad. Ze zijn allemaal, stuk voor stuk lief geweest en hebben zich goed door deze missie geslagen! En als de kinderen gelukkig zijn, ach dan is moeder ook tevreden. En wat is het heerlijk om terug te kijken en te concluderen dat de tijd toch best snel is verstreken? Nog een klein poosje en dan is onze militair weer in ons midden. Er werd mij gevraagd of we nog een paar dagen weggingen, Nu, dat denk ik niet, want wat is er fijner dan na zolang bij elkaar weg te zijn geweest, op je eigen bank te zitten, de benen uit te strekken naar de warme kachel en elkaar eens diep in de ogen te kijken? Want: Oost west, thuis best en nergens smaakt de koffie lekkerder als thuis!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten