neerslachtig contra blijmoedig

Er zijn van die dagen dat het lijkt of iedereen tegen jou is, niemand aandacht voor je heeft, alles misgaat, met andere woorden je bent depri om maar eens een modewoord te gebruiken. Vandaag is het zo'n dag voor mij. Het begon gisteravond en vanmorgen had ik er nog last van. Soms spelen bepaalde hormonen ook mee en voel je deze neerslachtigheid nog heviger. Helaas ben ik een persoonlijkheid die hier niet aan wil en zich er heftig tegen verzet met het gevolg dat ik ernstig gefrustreerd raak en de neerslachtige gevoelens alleen maar toenemen. Wat is hier aan te doen? Niets!
Het beste is mijzelf overgeven en een dagje lekker zielig doen. Dan is het meestal zo weer over. Want ik ben van nature een blijmoedig mens, enthousiast, behulpzaam en graag met iets bezig waar ik mij in kan vastbijten. Dus deze dagen zoals vandaag zijn gelukkig een uitzondering. Nu was ik even boven in mijn dagboekje Thuisfront aan het bladeren en kwam een gedichtje tegen van Karel Eijkman dat ik zo grappig, maar ook hartverwarmend vond en op slag is mijn neerslachtige gevoel weg en ga ik blijmoedig aan mijn blog schrijven. Als dat geen goed teken is voor de dag!
Hieronder volgt het gedichtje waar ik blij van werd:

vrolijk schaap(naar psalm 23)

Was ik een schaap

was hij mijn herder.

Was ik een schaap

bracht hij mij verder.

Hij wist waar groen grasland was

en fris, helder water.

Wilde ik weglopen

gaf hij me een tik met zijn stok.

En was ik zoek

ging hij mij zoeken.

Was ik stom

ging ik verdwalen,

Hij keerde mij om

om mij te halen.

Ik was niet bang

want hij was bij me.

Al moesten we langs

smalle, enge paden.

Ik durfde best

want leeuwen of wolven

jaagt hij de stuipen op het lijf.

Wie kwaad wil doen

die lacht hij vierkant uit.

Ik voelde mij goed,

kon op hem bouwen.

Ik kreeg weer moed, 

had weer vertrouwen.

Hij moedigde mij aan,

maakte mij dapper.

Met hem erbij lukt het mij,

mijn hele leven.

Was ik een schaap

dan wist ik het wel.

medaille-uitreiking

Een paar weken terug kreeg ik de uitnodiging om naar de medaille-uitreiking te komen in de IJsselhallen te Zwolle. Daar zouden alle militairen die in een bepaalde periode op uitzending waren geweest worden gedecoreerd. Dit vind ik persoonlijk een hele eer. Het gaat er vooral om het thuisfront te laten zien dat hun militairen goed werk hebben verricht en het belang van het hebben van een goed thuisfront wordt eens extra onderstreept. Verder is het een mooi gezicht om dit militaire vertoon te aanschouwen. En er wordt goed voor de mensen gezorgd: gratis parkeren, koffie, thee en cake en straks een lunch. Het begint al als we aankomen; er staan militairen klaar om je een parkeerplaats te wijzen en overal hangen aanwijzingen waar je naar toe moet lopen. het kan gewoon niet mis gaan. Dat is toch een prettig idee. Deze dag was ik alleen met mijn militair. De kinderen hadden voor het ophalen van hun vader in Eindhoven ook al vrij gekregen en ik vond het dit keer wel zo rustig om met z'n tweeën te gaan. Ik moest mij wel een half uur alleen vermaken, omdat de militairen al eerder naar binnen gaan om keurig in het gelid op ons als thuisfront te wachten. Maar dat is helemaal niet erg! Met een kop koffie in de hand heb ik rustig de tijd om al die mensen om mij heen te bekijken. Als je een goede strategische plek kiest, heb je veel te zien.
Dan mogen we eindelijk richting de tribune. Ik zit op een hoekje en zie vanaf mijn plekje mijn militair staan. Keurig in zijn nette tenue bij zijn eigen eenheid. Trots kijk ik naar hem; wat ziet hij er stoer en mooi uit! Daarna volgen een heleboel handelingen. Eerst in de houding staan, dan weer op de plaats rust. Er volgt een toespraak en er wordt uitgelegd wat er allemaal gaat gebeuren. Er staat ook een militair kapel opgesteld en die brengen muziek ten gehore als ook tromgeroffel als er hooggeplaatsten binnenkomen. Van elke eenheid wordt verteld wat ze hebben verricht en het klinkt als heel bijzonder. Tussendoor wordt er veel gesalueerd en in de houding gesprongen: wat ben ik blij dat ik mag zitten!
Na dit alles is het tijd om de medailles uit te reiken. Er wordt ook altijd een gezin gekozen dat door de generaal zelf de medaille en de kindermedailles krijgt uitgereikt. Dat is mooi om te zien. Ook de thuisfrontafdeling is aanwezig en deelt de anjer en de kindermedailles uit. De anjer is nieuw en komt in plaats van het roosje. Onder dit bericht heb ik een uitleg op een foto neergezet.
Het is intussen tijd voor de genodigden om te vertrekken. Ook het thuisfront mag van de tribune en ik loop richting de hal waar heerlijke broodjes met soep staan te wachten.
Al met al een mooie ochtend en trots show ik thuis de anjer die mijn militair aan mij, als zijn steun en toeverlaat tijdens de uitzending, heeft uitgereikt. Dat is nog eens een stukje respect! en van mijn kant ben ik supertrots op mijn militair, die samen met zijn collega's toch maar een knap stukje werk heeft verricht in de woestijn! De volgende dag lopen er ook twee kinderen op school rond met een vredesduif aan kettinkje: van onze papa, omdat wij het hebben volgehouden tijdens de missie. Het is maar dat jullie het weten!

Vlinders in mijn buik

Dan is het zover: we gaan richting Eindhoven om onze militair te halen. Drie kinderen gaan mee. Twee kunnen iets eerder worden gehaald bij de basisschool, de ander moet onderweg bij de Middelbare school worden opgepikt bij het station. Wat ben ik blij dat onze kinderen op een school zitten waar vrij vragen voor deze dingen geen issue is! Je bent als thuisfront al zo druk met overleven die laatste weken, als je ook nog strijd moet leveren met de school van je kind....
Nee dat kun je er echt niet bij hebben. Ook mijn directeur is erg coulant en heeft mij morgen een dag vrij gegeven! Daar ben ik erg dankbaar voor.
De meiden willen van alles meenemen voor onderweg en proppen hun tas vol. Zelf schrijf ik de routebeschrijving nog even op een kladbriefje. Stel je voor dat de navigatie uitvalt! En heb ik mijn oplader mee? Zal ik een boek meenemen of een haakwerkje? Tenslotte stop ik beide in mijn tas. En zo rijden wij om half 4 richting het zuiden! Ruimschoots op tijd, maar ik wil niet in de file staan en heb thuis toch geen rust meer. Alles staat thuis klaar: het spandoek hangt aan het hek, deze wilde ik niet meenemen naar Eindhoven. Ik vind dat erg irritant dat mensen voor je staan met zo'n groot spandoek. Dan zie jezelf niets meer.
Ondanks de wetenschap dat ik pas twee uur voor de landing het vliegveld op mag rijden, heb ik er goed de vaart in. We halen onze zoon bij het station en kunnen weer verder. Als we aan komen rijden bij Airport Eindhoven is het hek nog gesloten en er staan al een paar auto's te wachten! Maar gelukkig, na twee minuten wordt het hek opengedaan door een militair en mogen wij het terrein op. Op de parkeerplaats zie ik mensen van het thuisfrontcomité uitstappen en hun spullen klaarzetten. Fijn om daar even een praatje mee te maken! Die mensen zijn echte kanjers; zijn altijd aanwezig en bereid om even te babbelen. Eenmaal binnen in de ontvangsthal kom ik tot rust: we zijn veilig en op tijd aangekomen, de meiden kunnen spelen in de speelkamer en mijn zoon en ik genieten van de rust, de koffie, de soep en de broodjes. En dat allemaal gratis. Wat een verschil met Schiphol! Je kan hier rustig zitten en wachten en kijken naar anderen of de beelden op de schermen die er hangen.
Ik pak mijn haakwerkje en laat mijn gedachten rustig komen. En dan ineens zijn ze er: de vlinders, vlinders in mijn buik. Alsof ik mijn eerste afspraakje heb! Hoe zal het zijn om hem weer in de ogen te kijken? Om mijn militair weer vast te houden? Hoe lang duurt het nog?
Ik doe mijn ogen dicht en laat beelden van mijn militair naar binnen komen; de vlinders dartelen vrolijk rond!
Plotseling zie ik op het scherm voorbij komen dat de vlucht sneller verloopt en de militairen een half uur eerder landen. Nou dat is alleen maar goed nieuws toch?
Dan ineens komen er heel veel mensen in de benen en lopen naar de ramen! Het vliegtuig komt eraan! Bij de deuren worden rijen opgesteld, spandoeken uitgerold (o nee, hè!) en staat het al gauw vol. Ik blijf iets naar achteren staan en klim gewoon op de stoel, zo kan ik mooi de hal inkijken waar de militairen aan komen lopen. Broerlief neemt de jongste op zijn nek en de andere dochter kruipt tussen de groten door en staat vooraan! Tja dat kunnen kinderen nog doen. Ik blijf op mijn stoel staan en rek mij zoveel mogelijk uit: komt er al iemand? O waarom duurt dit zolang?
Maar eindelijk, eindelijk zie ik een bekend gezicht; lachend en bruin in zijn desserttenue om de bocht komen! Daar is mijn militair! het duurt nog even voor hij bij mij is, maar dan kan ik hem eindelijk in de armen sluiten! De drie maanden zijn voorbij en we hebben elkaar weer veilig terug. We kijken elkaar in de ogen: ja dit is goed! En de vlinders in mijn buik maken een vreugdedansje.

Pauze

Mijn militair is intussen veilig thuis, onverwachts eerder teruggekomen. Nu ben ik de lezers van dit blog een paar berichten schuldig. Daarom beloof ik bij deze nog te schrijven over de thuiskomst en de eerste tijd erna. Nog een poosje geduld alstublieft!
Allereerst het allerbeste toegewenst voor 2015!