Afwezig

Soms kom je ergens in terecht waarvan je van tevoren nooit gedacht had dat het zo interessant zou zijn. Maar omdat het zo leuk is, zit je binnen korte tijd, net als ik, tot over je oren in extra werk en uitdagingen. Waar ik het over heb? Over thuisfrontsupport! In februari is deze club ontstaan en niet lang daarna heb ik toegezegd wel iets te willen betekenen.Nou dat heb ik geweten! Meedoen aan gesprekken, actief zijn op Facebook en het forum, vergaderingen, ideeën uitwerken. Dat heeft er wel toe geleid dat ik op mijn eigen blog niet erg actief geweest ben. Maar niet getreurd; mijn blogs vind je nu elke maand in het digitale tijdschrift van thuisfrontsupport. Onze eerste uitgave is vers van de pers op 15 oktober verschenen. Af en toe zal ik ze ook hier neer zetten, dan is mijn blog mooi gevuld.
Nieuwsgierig geworden? Kijk dan gauw op thuisfrontsupport.nl

Maandag perikelen

Na het weekend moet ik altijd even op gang komen. Het lijkt wel of een werkweek zoveel energie kost dat ik die twee dagen in het weekend moet bijkomen. maar dat is natuurlijk niet waar. Die vrije dagen kosten veel meer energie omdat ik uit het ritme van alledag ben! En iedereen thuis is met iets anders bezig, heerlijk rommelig allemaal en daarom is maandag een opwarmdag om weer in het wekelijkse ritueel terecht te komen. Het begint meestal met het gedag zeggen van mijn militair die al heel vroeg uit bed moet en met zijn weekendtas gevuld met schone kleren vertrekt richting kazerne. Ik draai mij nog lekker om en schrik gewoon van de wekker die afloopt. Zo de dag is begonnen! Eerst maar even de hond eten geven en uitlaten, dan brood smeren voor de thuiswonende en schoolgaande kinderen en ze daarna roepen voor het ontbijt. Als iedereen vertrokken is heb ik het rijk alleen. Ik kijk eens even goed om mij heen en bedenk dat het elke maandag lijkt alsof er een tornado door het huis is gegaan. En nu de zomertijd is aangebroken is het nog erger. Want het zwembad staat opgezet en met mooi weer leven we veel buiten. Maar dat betekent dat binnen de tafel een opslag is geworden van baddoeken, zwemkleding, kleren, tijdschriften, post en allerlei andere artikelen die even buiten gebruikt zijn en nu dus op de tafel zijn blijven liggen. Vandaag is het echter een regendag en heb ik de tafel binnen nodig: om te eten, te werken en de was op te kunnen vouwen. Wat een klus zeg! Maar gelukkig is de wasmachine erg gewillig en doet zijn mond wagenwijd open. De papiercontainer is geleegd afgelopen week en kan dus ook weer gevuld worden. Kijk, dat ruimt lekker op en met een goed gevoel kijk ik naar de tafel die steeds leger wordt. Even een doek erover en de tafel is ook weer schoon. Dan kunnen we verder met de was, de voorkamer en de keuken. O en de hond vindt die papiertjes die ik  wil weggooien ook erg interessant; zij fungeert als papierversnipperaar. Helaas wel zonder opvangbak. Ach, de vloer moet toch nog geveegd worden. En zo ben ik alweer aardig op dreef deze maandagmorgen. Wel de tijd in de gaten houden, want ik ben vandaag ook overblijfmoeder. En 's middags is het tijd om even wat boodschappen te doen, na te denken over het werk van morgen en wat er nog meer op de agenda staat voor deze week. En voor ik het weet is het tijd om eten te koken en tussendoor? Wel dan gun ik mij even de tijd om dit blog te schrijven. Heerlijk toch dat er maandagen bestaan!

het leven van alledag

Soms zijn er van die dagen dat ik zo druk ben, dat ik mij eindelijk in bed liggend, afvraag: waar ben jij mee bezig? Natuurlijk zeg ik dan tegen mij zelf dat ik ook altijd van alles moet. Ik heb mijn werk, huishouden, manlief met de kinderen, kinderclub bij de kerk, vrienden en familie, een hond. Ik ren de hele dag en ben met van alles en nog wat bezig. Met een zucht is het weekend, maar net zo snel is deze ook al weer voorbij. En begint het ritme van de week weer overnieuw. Zo kan ik een lange rij met bezigheden maken. Elke dag moet er immers eten op tafel staan, de was netjes weggewerkt worden, verplichtingen op school nakomen. Maar vandaag zit ik heerlijk met een kopje koffie aan de tafel in de winterzon en bedenk ineens dat ik een gezegend mens ben. Want het is immers helemaal niet erg om van alles te doen, als je maar tijd blijft vrij maken om er van een afstand naar te kijken.Vanmorgen heb ik de kinderen uitgezwaaid naar school en een lekker eind met de hond gewandeld. Het was behoorlijk koud, maar o zo verrukkelijk stil in het bevroren park. Mijn militair vertrok al vroeg naar zijn werk, waar ook alles op het moment rustig is. Ik ben zelf met een opleiding begonnen die goed verloopt en waarin ik mooie resultaten mag halen. Daarin ben ik veel bezig met intervisie, evaluatie en zelfreflectie. Het is goed om met elkaar en alleen de balans op te maken en weten waar je staat en waar je naar toe wilt. Dat schrijf ik nu neer met een zelfverzekerde tik op de toetsen van mijn laptop, terwijl ik een paar dagen terug in de put zat. Van nature ben ik erg onzeker en heb bevestiging nodig dat ik iets kan. Krijg ik complimenten bij het inleveren van een module of tijdens een bespreking op het werk ga ik daarna twijfelen. Heb ik het wel goed begrepen en wat kan ik hiermee? Maar op dit prachtige moment van de dag in de zon schuif ik alle onzekerheden van tafel en geniet. Gewoon omdat het kan. En ik zie krokussen bloeien in de tuin, de kippen scharrelen in de ren, de hond spelen met een afgedankt bakje, de zon die straalt aan de februarilucht. Ik kijk rond in onze kamer en besef dat ik woon in een prachtig huis, in een fijne buurt, in de mooiste streek van Nederland en blijf genieten. Straks komen de kinderen weer uit school en mag ik voor hun eten zorgen, er moeten nog boodschappen worden gedaan en de was is ook uitgedraaid. Maar dat is allemaal straks!

Thuisfront ontmoetingsdag

Al een poosje volg ik op Facebook andere vrouwen die met een militair samen zijn, waaronder "vrouw-van-militair". Zij schrijft ook op een blog en ik heb al eens samen met haar in een interview gezeten. Nu had ze het idee opgevat om een ontmoeting te organiseren tussen vrouwen van militairen om te inventariseren wat er zoal bij hen leeft en waaraan behoefte is. Ik was gelijk enthousiast en gaf aan dat ik daar wel belangstelling voor had. En eindelijk kwam er een bericht dat het door zou gaan, de datum 10 oktober wordt en ik een berichtje moet mailen als ik wil komen. Omdat vrouw-van-militair intussen bij het Veteranen Instituut werkt, was de locatie in Doorn. Ik had er heel veel zin in,maar toen de de dag dichterbij kwam, vond ik het ook erg spannend. Wie zouden er komen? Allemaal jonge vrouwen of ook van mijn leeftijd? Hoe gaat de dag precies verlopen?
Eenmaal aangekomen vind ik het nog steeds spannend, maar wat is het fijn om vrouwen te ontmoeten die in hetzelfde schuitje zitten! En wat wordt het een gezellige, ontspannen dag waarin we ook nog eens veel informatie krijgen van het Veteraneninstituut. Zo wist ik niet en velen met mij, dat dit instituut er ook voor het Thuisfront is! 's Middags gaan we in twee groepen gesprekken voeren en mag iedereen zichzelf voorstellen en spuien wat je moeilijk vindt aan het vrouw zijn van een militair. Er komen voorbeelden op tafel die zo herkenbaar zijn voor iedereen, dat de de hele groep brult van het lachen. Maar ook verhalen over verdriet en eenzaamheid, het niet begrepen of gekend voelen door de familie van je geliefde, het alleen moeten opvoeden van je kinderen, emoties die onderdrukt worden. Wat is dit goed, om zo naar elkaar te luisteren, aan te vullen of advies te geven. Ik zie aan de gezichten om mij heen dat dit een geslaagd groepsgesprek is. En: niemand van ons wil die militair kwijt. Wat houden we veel van onze stoere mannen en wat is het telkens een feestje thuis na een lange werkweek of een oefening of een missie die ene militair in de armen te sluiten. Ik heb respect voor al deze vrouwen en ben er trots op één van hen te mogen zijn.
De coach van De Basis, die ons gesprek leidde, heeft een vel volgeschreven met kreten en aanwijzingen van onze kant. Ik ben heel benieuwd wat daar mee gaat gebeuren.
Maar één ding staat vast: deze dag was een succes. Misschien wel voor herhaling vatbaar.
Weken erna geniet ik nog steeds, vooral als er foto's binnenkomen van de groep. Stuk voor stuk sterke, mooie vrouwen met een militair aan hun zijde.
Thuisfronter zijn: je moet het maar kunnen!